شنبه 28 مهر 1397 9 صفر 1440 Saturday 20 October 2018

.

.

ترجمه قصیده ی میمیّه فرزدق در مدح امام سجاد علیه السلام
1397/07/01

ترجمه قصیده ی میمیّه فرزدق در مدح امام سجاد علیه السلام

این ترجمه توسط مدیرکل امور بانوان  سرکار خانم دکتر شریعتی  در تاریخ 6 محرم 1415 خردادماه 1373 سروده شده است.

 

                      ای سائــــلی کـه هیــچ ندانــی ز بیــش و کــم                       از مــن بپــــرس مـعرفــت صاحـب کَــــــرم

                      بیـــــت عتیــــق و وادی بطـحــــــا شناسَــدی                     فرخنــده جـای پــای عزیـزش قَــــدم قَــــدم

                       مشـــــــعر گـــواه مـعـرفـــت بی کـــرانـه اش                     عـارف صـفـــا و مــروه،مَـنـــی –حلّ و الحــــرّم

                       او بـهـتریـن ثـــــــلالـۀ  والاتـــــریــن بَـشـــــر                      دارای زهـد و پــاکی و تــقوا به کیــف و کـــم

                       فرزنــــــد با کـرامـت بــــــانـوی بـــانــــــوان                        ابن علــــی، وصّــی نبــــی، صاحــب عَلَــــــم

                                   او پـــور آن کـسی اسـت کــه گشتنـــد اُمّتـــی                       در پرتـــو هدایــــت او خــــارج از ظُلـــــــــم             

                       او را اگــــر قریــــش ببیننـــــد و بنگرنــــــد:                       گوینــد، کانِ جود و کَـــــرم او، دگر عــــــدم

                       آنـگــه کـــه او ســــوی حجرالاســــود آیـــدی                    گویی حجــــر به خویش کشد دست محتشــم

                       ای کـور دل تو گـرنشناسی، چه بــــاک از ایـــن                   دانـا به اعـــــطلای مقــامَش،عــــرب،عجــــــم

                        او از حیـــا دو چشـــم نــهاده بــــه هـــم ولــی                  چشمان خلـق گشته هـم از هیبتش به هـــــم

                        زان چــــوب خــیزران مـــعطر که دست اوسـت                  عــــطرین شـده فضـــای حـرم همچــــنان اِرَم

                          دستــی که هست مظهــــــر الــطاف کبــــریــا                    دستـی کــز او به خــلق پراکنــده شـد نِعَـــــم

                        او آیـــــتی ز خُلـــــق خوش و سیــــرت نـــــکو                  هنگــــام گـــفتـــگو ز تبّســــم چو صبـــــحدم

                          جــــز لا کـــه گــفت وقـت تشّهـــد، گــه نمـــاز                     هرگـــز نـــمود ورد زبـــــانش به جـــز نعـــم

                         فــرزند فاطـــــمه است که نشناسیَش بـــدان                    برجّـــــدِ او به ختــــمِ رســـالت شـده رقــــم

                           هم خیــل انـــــبیاء همــــه مرهون لطـــــف او                      هـــم اُمتَــــش ز خَــلق جـــهان بــهترین اُمــم

                           دین اسـت حُــبّ آل نبــی،کفــــر بغض شـــان                      این دوســـتی، پــــناه و نجــات اســت از اَلَـــم

                              هستــند بـــــهر متــقّیان مقتـــــدا و میــــــر                       للـــهِ حمــــد مــعتــــرفٌ غایــــــــه النــــــعم

                            باران رحــمتنـــــد به گـــاه نبـــــودُ قــحـــــــط                   شیـرند در مصـــاف، هــم از روبهان چه غــــم

                            ای آنکــه گوئیَـــش نشناســی، مـلال نیــــست                     روز شــــناخــت آیــــد و مــا ینفـــع النّــــدم

                            عـــفـت تو نیـز کـــهنه سَــبو پُر کن از مِـی اَش                    هر چند قــطره قـــطره، ز اکرام یَــــم به یَــــم

 

                  

 

0 نظر